امیر حمزه خان شینواری (حمزه بابا)
ژوندلیک
امیر حمزه خان شینواری چې په «حمزه بابا» مشهور دی، په سپټمبر ۱۹۰۷ کې په لنډي کوتل کې زېږېدلی و؛ د ملک بازمیر خان له پنځو زامنو څلورم و. هغه په کوچنیوالي کې یتیم شو او مشر ورور یې لوی کړ.
له ښوونځي سره یې مینه نه وه او په لسم ټولګي کې یې ښوونځی پرېښود، خو بیا یې ټول عمر ځان ولوست. لومړی یې په اردو او فارسي کې لیکل کول، وروسته یې ځان پښتو ته وقف کړ. د پاکستان له جوړېدو وروسته هغه د راډیو پاکستان پېښور ستن شو؛ شاوخوا دوه سوه ډرامې، فیچرونه او خبرې یې ولیکلې، او د «خیبر میل» انګرېزي ورځپاڼې د پښتو پاڼې مدیر و چې هره ورځ یې «ژور فکرونه» کالم لیکلو.
هغه د چشتي سلسلې صوفي و او تصوف یې له پښتونولۍ سره یوځای کړ. د هغه مشهور شعر په دې معنا دی چې که نور خلک پښتو د دوزخ ژبه بولي، دی به له خپلې پښتو سره جنت ته ځي.
اثار
«غزوانې»، «بحیر»، «یون»، «تذکرۂ ستاریه»، «تجلیاتِ محمدیه» او «کلیات»؛ لومړنۍ پښتو راډیويي ډرامه «زمیندار» (۱۹۳۵)؛ د لومړي پښتو فلم «لیلیٰ مجنوں» (۱۹۴۱) کیسه، مکالمې او سندرې؛ د رحمان بابا ۲۰۴ غزلې یې اردو ته وژباړلې؛ د اقبال «جاوید نامه» او «ارمغانِ حجاز» یې پښتو ته وژباړل؛ «نهج البلاغه» یې پښتو ته وژباړه.